elenfrdeitrues
  • Αρχική
  • Αφιερώματα
  • Φώτω Ξανθού «Τίποτα δεν τελειώνει αν δεν θέλουμε εμείς να τελειώσει.»

Φώτω Ξανθού «Τίποτα δεν τελειώνει αν δεν θέλουμε εμείς να τελειώσει.»

fwto1.jpg
0
0
0
s2smodern

Η θέληση για ζωή, η αγάπη των δικών της ανθρώπων και η απόφαση ενός αγνώστου, άλλαξαν τη ζωή της Φώτως Ξανθού. Μέσα από τη συνέντευξη μας διηγείται τη δική της ιστορία, τη μάχη που ξεκίνησε για να νικήσει τη λευχαιμία, το πόσο σημαντικό είναι να γίνει κάποιος εθελοντής δότης μυελού των οστών αλλά και πως αλλάζει η στάση ζωής των ανθρώπων μέσα από τέτοιου είδους εμπειρίες.

Σε ποια φάση της ζωής σου σε χτύπησε η νόσος;

Αρχές Μαΐου του 2014 κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα άρχισα να το ψάχνω και βρέθηκα στο αντικαρκινικό του Πειραιά , τέλος Μαΐου του 2014 με οξεία λευχαιμία. Όταν νόσησα για πρώτη φορά ήταν το μόνο πράγμα που δεν φανταζόμουν ότι θα μου συμβεί. Είχα τη δουλειά μου, το σπίτι μου ,το αυτοκίνητό μου, την οικογένεια μου ,τις παρέες μου και αν με ρωτούσες τότε αυτό που θα σου έλεγα ήταν ότι είχα μια βαρετή ρουτινιάρικη ζωή.

Πιστεύεις πως η εμπειρία αυτή άλλαξε τη ζωή σου ως προς τον τρόπο σκέψης και δράσης;

Αν με ρωτήσεις τώρα ένα πράγμα θα σου πω ΖΩ επιτέλους και βλέπω τι σημαίνει ζωή, τι ωραία που είναι τα απλά πράγματα. Στην πρώτη μου βόλτα από το Βαθύ στο Καρλόβασι με το αυτοκίνητο, μετά την επιστροφή μου στον τόπο διαμονής μου τη Σάμο, μια διαδρομή που την έχω κάνει χιλιάδες φορές, για πρώτη φορά στη ζωή μου μύρισα τις μυρωδιές από τα δέντρα ,τους θάμνους, τα λουλούδια, δεν τα είχα προσέξει ποτέ όλα κάποτε ήταν δεδομένα τώρα πια τίποτα. Πήρα κάποιες αποφάσεις που έχουν σχέση με τη ζωή μου ,τίποτα από δω και πέρα δεν θα το κρατάω μέσα μου ότι με ενοχλεί θα το λέω με όποιο κόστος επίσης δεν θα με ενοχλήσει καμιά συμπεριφορά ανθρώπων γύρω μου.

Πως διαχειρίστηκες την όλη κατάσταση; Υπήρξαν στιγμές που απογοητεύτηκες; κουράστηκες; Λιγοψύχησες;

Αν και ακούγεται τρελό δεν λιγοψύχησα καθόλου αυτά τα τρία χρόνια. Αυτό που είπα από την πρώτη στιγμή ήταν αν κλάψω, πέσω στα πατώματα, η ψυχολογία μου είναι στο μηδέν θα με βοηθήσουν να γίνω καλά; … αν ναι να τα κάνω όλα αυτά αλλά δυστυχώς δεν είναι αυτή η λύση. Για μένα η λύση ήταν και είναι γιατί ακόμα το παλεύω η τρέλα, το χιούμορ, ο αυτοσαρκασμός. Κουράστηκα όχι να αγωνίζομαι αλλά να είμαι μέσα σε ένα τούνελ και να μη βλέπω φως . Πολλές φορές είχα σκεφτεί τελικά από δω και πέρα αυτό θα είναι η ζωή μου, νοσοκομεία, γιατροί, εξετάσεις, όνειρα δεν θα ξανακάνω εγώ; Εννοείται ότι απογοητεύτηκα πολλές φορές και για πολλά πράγματα όπως συμπεριφορές ανθρώπων, απώλειες ανθρώπων που αγωνιστήκαμε μαζί στην προσπάθεια καταπολέμησης της Λευχαιμίας, αλλά όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα αν μπεις σε τέτοια μονοπάτια τα βλέπεις και αυτά.

Πολλοί ασθενείς δεν θέλουν να θυμούνται μετά την μεταμόσχευση αυτό που πέρασαν, εσύ όμως θέλησες να μιλήσεις, γιατί;

Πολλοί ασθενείς και έχω γνωρίσει αρκετούς ,δεν θέλουν να μιλάνε ,να θυμούνται ούτε καν να προφέρουν την ασθένεια τους δεν μπορούν. Γνώρισα ανθρώπους που δεν μπορούν να προφέρουν τη λέξη καρκίνος. Πως μπορείς να συναγωνιστείς με κάποιον και να τον κερδίσεις αν δεν μπορείς να πεις το όνομα του; Εγώ μιλάω και μιλούσα από την αρχή γιατί πρώτα και πάνω από όλα βοήθησε εμένα την ίδια να ξεπεράσω το πρόβλημα μου. Δεν είναι ούτε κρυφό ούτε κακό το ότι σε κάποια φάση της ζωής μου αρρώστησα και ήρθα αντιμέτωπη και με το θάνατο αν και δε θέλω να γίνομαι μελοδραματική. Μετά από όλη αυτή την τρίχρονη περιπέτεια που είχα αποφάσισα να μιλάω όσο μπορώ περισσότερο και αυτό γιατί θέλω να βοηθήσω και άλλους ασθενείς να δουν ότι τίποτα δεν τελειώνει αν δεν θέλουμε εμείς να τελειώσει. Δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω με τίποτα ότι και να μας συμβεί πιστεύω ότι το 50% της θεραπείας μας είναι η ψυχολογία μας και το υπόλοιπο είναι οι γιατροί και η τύχη.

Μετά τη μεταμόσχευση υπάρχει μια περίοδος αποκατάστασης που απαιτεί υπομονή και αντοχή, πιστεύεις ότι το κράτος προσφέρει τις απαιτούμενες παροχές υποστήριξης;

Οι αιματολογικές ασθένειες είναι χρονοβόρες δυστυχώς. Έχουν μεγάλο χρόνο μέχρι να έρθει η πλήρη ίαση αυτό σημαίνει ότι δεν έχεις δυνάμεις ,πρέπει να προφυλάγεσαι από ασθένειες που για ένα φυσιολογικό άνθρωπο κρατάνε μια δυο μέρες άντε το πολύ μια εβδομάδα και για μας κρατάνε πολύ παραπάνω και ίσως κάποιες να είναι μοιραίες για τη ζωή μας. Για το λόγο αυτό πρέπει να απέχεις από τον κόσμο που σημαίνει ότι δεν μπορείς να πας άμεσα στη δουλειά σου. Εγώ ευτυχώς δεν έχασα τη δουλειά μου αλλά υπήρχαν άνθρωποι που γνώρισα που έχασαν τη δουλειά τους εξαιτίας της ασθένειας και της μεταμόσχευσης. Μονάδες Μεταμόσχευσης υπάρχουν 4 σε όλη την Ελλάδα, Αθήνα ,Ρίο και στη Θεσσαλονίκη ,αυτό όπως καταλαβαίνεται δυσχεραίνει την κατάσταση για όλους όσους είναι από επαρχία. Χρειάζεται να μετακομίσεις για ένα διάστημα δεν μπορείς να πηγαινοέρχεσαι ,εκεί το κράτος είναι απών δεν το ενδιαφέρει τι θα κάνεις εσύ αν έχεις την οικονομική δυνατότητα να ενοικιάσεις ένα σπίτι, επίσης η διατροφή για εμάς τους μεταμοσχευμένους ειδικά στην αρχή για τους 6 πρώτους μήνες είναι ιδιαίτερη και κοστίζει αρκετά. Η μετακίνηση μας δεν μπορεί να γίνεται με μέσα μαζικής μεταφοράς. Τα φάρμακα μας παρέχονται δωρεάν . Το νοσηλευτικό προσωπικό των ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ,δίνουν τη ζωή τους κάτω από δύσκολες συνθήκες για τους ασθενείς και πρέπει να εμπιστευόμαστε τη δημόσια υγεία στην Ελλάδα. Έχουμε καταπληκτικούς γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό.

Πόσο σημαντική είναι η δωρεά μυελού των οστών και γιατί πιστεύεις πως διστάζουν οι άνθρωποι να γίνουν δότες;

Πιστεύω ότι δεν ξέρουν τι σημαίνει να είσαι δότης αιμοποιητικών κυττάρων όταν έκανα τη μεταμόσχευση και τώρα ακόμα μου λένε ότι η εγχείρηση ευτυχώς πέτυχε. Δεν ξέρει κανένας ότι δεν χρειάζεται εγχείρηση για να πάρεις τα κύτταρα αλλά είναι σαν μια απλή μετάγγιση αίματος. Οι δότες χάνουν όπως λέω εγώ 3 με 4 ώρες από τη ζωή τους καθήμενοι σε μια καρέκλα αιμοδοσίας και εμείς παίρνουμε ζωή παίρνοντας τα αρχέγονα κύτταρα των δοτών μας 2 με 3 ώρες όπως παίρνεις μια φιάλη αίμα. Η πολιτεία ευθύνεται για αυτό δεν έχει βοηθήσει με ενημερωτικά φυλλάδια με διαφημίσεις με εκδηλώσεις τον κόσμο να μάθει τον τρόπο που μπορείς να γίνεις δότης τα τελευταία χρόνια βλέπω μια μεγαλύτερη κινητοποίηση και αυτό με χαροποιεί. Γιατί είναι τόσο απλό με μια μπατονέτα παίρνεις δείγμα σάλιου και μπαίνεις στην παγκόσμια τράπεζα δοτών αν και όποτε χρειαστεί που είναι πολύ δύσκολο σε ειδοποιούν γίνεται η ταυτοποίηση κάνεις εξετάσεις και χάνεις 4 ώρες από τη ζωή σου όπως προείπα. Χάνεις 4 ώρες από τη ζωή σου χωρίς να πονάς ή να κινδυνεύεις αλλά δίνεις μια νέα ζωή σε έναν άνθρωπο που χωρίς εσένα είναι χαμένος.

Η νομοθεσία δεν επιτρέπει να μάθεις το δότη τα 2 πρώτα χρόνια, όμως σας δίνετε η δυνατότητα επαφής μέσω γραμμάτων με το δότη. Τι νιώθεις γι’ αυτόν τον άνθρωπο που σου έκανε αυτό το δώρο ζωής;

Δεν επιτρέπει η νομοθεσία τα δύο πρώτα χρόνια να έρθεις σε άμεση επαφή με το δότη σου μπορείς ανώνυμα να του γράψεις γράμμα και να σου γράψει και εκείνος αν θέλει. Δεν μπορώ να σου περιγράψω τι νιώθω για αυτόν τον άνθρωπο. Καταρχήν είμαστε αδέρφια θα το κάνω λίγο μελό το θέμα αλλά κυλάει το ίδιο αίμα στις φλέβες μας πια. Τι να πω ότι του είμαι ευγνώμων για αυτό που έκανε, ότι είναι ο σωτήρας μου είναι λίγο το ότι ζω το οφείλω σε έναν άνθρωπο που είχε την ευαισθησία και τη πληροφόρηση φυσικά και έγινε δότης.

Τι μήνυμα θα ήθελες να περάσεις στον κόσμο;

Δεν είναι ένα το μήνυμα που θέλω να περάσω είναι πολλά:Να εμπιστεύονται τα δημόσια νοσοκομεία και τους έλληνες γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό που δίνουν όλοι τους τη ζωή για τους ασθενείς τους.

Να χαίρονται τη ζωή τους και να μη μιζεριάζουν. Να είναι δυνατοί ότι και να τους συμβεί γιατί όλα μπορούν να αντιμετωπιστούν.

Θα ήθελα να πω στα νέα παιδιά κυρίως που έχουν τον τρόπο να ενημερωθούν για τη δωρεά μυελού των οστών ή αιμοποιητικών κυττάρων είναι το ίδιο πράγμα να το ψάξουν να διαβάσουν και να γίνουν δότες. Φαντάζομαι ότι θα είναι απίστευτη η χαρά για τον οποιονδήποτε ξέρει ότι σε ένα σημείο της γης υπάρχει ένας άνθρωπος που εξαιτίας του χαίρεται τη ζωή την οικογένεια του, τα παιδιά του, τους φίλους του.

Συνέντευξη:Ελένη Χατζηγεωργίου, φωτογραφίες απο το προσωπικό αρχείο της Φώτως Ξανθού

e-genius.gr ...intelligent web software